Кризата што можевте да ја предвидите

Најскапите кризи ретко се изненадување. Речиси секогаш постоел сигнал: регулаторна промена која никој не ја дочитал до крај, оперативен пропуст што се повторувал додека не станал рутина, промена во тонот на клиентот протолкувана како лош ден, или податоци кои тивко ја напуштале компанијата со месеци пред некој однадвор да праша зошто.

Компаниите не губат затоа што сигналот го немало. Губат затоа што никој не бил задолжен да го следи.

Вреди да си го поставите ова едноставно прашање за сопствената организација: кога ќе се појави ран сигнал, кој е одговорен за него? Во многу компании искрениот одговор е никој конкретно. Информацијата постои, но нема метод на проценка ниту договорен праг за дејствување. Ризикот не е невидлив. Тој едноставно не е доделен.

Препознавањето е најтешката фаза бидејќи нема аларм. Ниту еден момент не го прави очигледно дека дошло време за дејствување. Постојат само тивки знаци и една одлука: да продолжите да следите или да дејствувате. Донесувањето на таа одлука правилно и доследно не е прашање на инстинкт. Тоа е прашање на систем: кој што следи, како се проценува сигналот, кој праг активира ескалација и што е веќе подготвено пред да затреба.