Kriza që mund ta parashikonit

Krizat më të kushtueshme rrallë janë surprizë. Pothuajse gjithmonë ka pasur një sinjal: një ndryshim rregullativ që askush nuk e lexoi deri në fund, një defekt operacional që përsëritej derisa u bë rutinë, një ndryshim në tonin e një klienti që u interpretua si një ditë e keqe, ose të dhëna që largoheshin në heshtje nga kompania për muaj të tërë para se dikush nga jashtë të pyeste pse.

Kompanitë nuk humbasin sepse sinjali nuk ishte aty. Ato humbasin sepse askush nuk ishte përgjegjës për ta vëzhguar.

Ia vlen t'i bëni një pyetje të thjeshtë organizatës suaj: kur shfaqet një sinjal i hershëm, kush është përgjegjës për të? Në shumë kompani përgjigjja e ndershme është askush në veçanti. Informacioni ekziston, por nuk ka metodë vlerësimi dhe as prag të rënë dakord për të vepruar. Rreziku nuk është i padukshëm. Ai thjesht nuk i është caktuar askujt.

Njohja është faza më e vështirë sepse nuk ka alarm. Asnjë moment i vetëm nuk e bën të qartë se ka ardhur koha për të vepruar. Ka vetëm shenja të qeta dhe një vendim: të vazhdohet vëzhgimi ose të veprohet. Marrja e këtij vendimi në mënyrë të saktë dhe të vazhdueshme nuk është çështje instinkti. Është çështje sistemi: kush vëzhgon çfarë, si vlerësohet një sinjal, cili prag nxit përshkallëzimin dhe çfarë është përgatitur tashmë para se të shtrohet nevoja.