Kriz bittiğinde, ama güven bitmediğinde

Kusur giderildi. Denetim kapatıldı. Veriler güvence altına alındı. Herkes tek bir şey istiyor: krizin hiç yaşanmadığını unutmak. Tam da burada güven ya kaybedilir ya da gerçekten yeniden kazanılır.

Bir kriz teknik olarak çözülmüş olabilirken itibar zarar görmüş kalabilir. Gerçekler artık tartışmalı değildir, ancak his kalır. Güven, sorunun çözüldüğüne dair bir duyuruyla onarılmaz. Daha zor bir şey ister: gösterilmiş değişim, tutarlılık ve zaman.

Toparlanma, şirketlerin en çok ihmal ettiği aşamadır, çünkü alarmı ve son tarihi yoktur. Kriz dikkat gerektirdi; toparlanma sessizdir ve „gerçek iş“ lehine kolayca ertelenir. Ancak tam da o sessiz dönemde dört farklı kitle — çalışanlar, müşteriler ve ortaklar, düzenleyiciler ve kamuoyu — her biri kendi hızında ve farklı nedenlerle şirkete yeniden güvenip güvenmeyeceğine karar verir. Hepsine tek bir mesaj hiçbirini tatmin etmez.

İyi yapıldığında, toparlanma normale dönüşten daha fazlasıdır. Bir şirketin alacağı en pahalı dersi kalıcı bir yeteneğe dönüştürdüğü andır, böylece bir sonraki krizle hazırlıklı karşılaşılır.